©2019 Panenka Magazine

Dennis Bergkamp vandaag 50 jaar: de grootste stilist van zijn generatie

 

10 mei 2019 - Roberto Pennino

Een mooie herinnering uit de zomer van 1986. Johan Cruijff - de wonderdokter zonder diploma - en zijn tovenaarsleerling Van Basten waren in die dagen de blikvangers bij Ajax, terwijl ook namen als Rijkaard, Silooy, Bosman, Van ’t Schip, Mühren, Blind en Wouters niet verkeerd waren.

Samen met mijn oom bezocht ik een training van de selectie die negen maanden later de Europacup II zou winnen. Geen van de belangstellenden bij deze lome oefensessie had ooit van hem gehoord, maar we zouden hem snel genoeg in het vizier krijgen. Het zou natuurlijk gemakkelijk zijn om met de kennis van nu te roepen dat zijn fluwelen balbehandeling ons die middag, meer dan  dertig jaar geleden, maakte tot zijn ontdekkers of dat hij toen al met zijn later geperfectioneerde ‘stiffie’ onze ogen opende voor zijn talent, maar zo was het niet.

 

Hij viel eigenlijk alleen maar op doordat hij zwijgend meeliep met de andere spelers, met een zak vol ballen op zijn rug. Van zijn inbreng tijdens de training is me niets bijgebleven. Eerlijk gezegd dacht ik dat deze blonde puber misschien een lokale loterij had gewonnen met als hoofdprijs een keertje meetrainen met het eerste van Ajax. Hij had de bedeesde uitstraling van een VWO-leerling en dat was hij toen natuurlijk ook.

 

Na de training heb ik van alle basisspelers en Cruijff een handtekening kunnen bemachtigen en daarmee was mijn doel bereikt. Ik heb ze allemaal bewaard in een plakboek en een tijd geleden bladerde ik er weer eens in. En wat ontdekte ik? Op de allerlaatste pagina stonden de handtekeningen van de mindere goden: Alistair Dick, Eric Regtop en… Dennis Bergkamp!

 

Snel pakte ik de foto's erbij die ik op die bewuste middag had gemaakt. Had ik hem misschien bij toeval op de gevoelige plaat gezet?

Tussen de vele van te ver genomen en bewogen actiefoto’s vond ik wat ik zocht. Het is onmiskenbaar Dennis Bergkamp, met een nog volle blonde haardos, pas 17 jaar oud, die - toch al - wat handtekeningen uitdeelt.

 

Bij een verjaardag van een voetbalidool hoort terugkijken. Wie herinnert zich niet de mooie stiffies bij Ajax, de wonderdoelpunten bij Arsenal of het sublieme Argentinië-moment in Oranje? 

 

Vandaag keek ik op youtube naar een weergaloze compilatie van zijn doelpunten. Hoe achteloos precies hij de bal vanuit allerlei hoeken in het doel kon plaatsen, blijft uniek. En met name het grote aantal prachtdoelpunten is kenmerkend voor artisticiteit. Juwelen die doen denken aan kunststoten. 

Bergkamp heeft ooit gezegd dat hij het belangrijker vond dat men na afloop van zijn carrière met respect zou spreken over ’het Arsenal van Bergkamp’ dan dat men hem (slechts) zou herinneren om het aantal gewonnen prijzen.

 

Hij kan gerust zijn. Naast alles wat hij aan eremetaal heeft verzameld tijdens zijn loopbaan, blijft Bergkamp toch vooral de man van de kunststukjes die volledig op zichzelf staan en hem stuk voor stuk hebben verheven tot misschien wel de grootste stilist van zijn generatie.