©2019 Panenka Magazine

April 2017

Beste Theo Janssen,

 

Op het moment dat ik dit schrijf, 19 april 2017, zit het seizoen er bijna op. Ajax is nog volop in de titelrace met Feyenoord, en jouw cluppie Vitesse moet de bekerfinale tegen AZ nog spelen. Op het moment dat je dit leest zijn alle prijzen dus verdeeld. 

 

Na een seizoen zijn niet alleen de voetballers en de staf, maar ook de supporters van welke club dan ook volkomen leeg. Wij hebben een seizoen lang fanatiek meegeleefd. Vanaf de bank, vanuit de kroeg, vanuit de stadions of waar dan ook. We zijn bespot en uitgelachen bij de koffiemachine als onze clubs een wanprestatie hadden geleverd. De rivalen probeerden ons te laten buigen, maar we hielden te allen tijde de rug recht. Ook wij zijn aan het einde van het seizoen gesloopt en blij dat de helletocht er op zit. Maar toch. Meestal begint het na drie of vier weken toch altijd weer te kriebelen. Dan mag het wel weer beginnen. Zeker in de oneven jaren zonder grote toernooien duren zomers eindeloos. Zoals de zomer van 2003, waar ik je nu over zal vertellen, Theo.

 

Mijn aanstaande ex keek mij schalks aan na afloop van het laatste fluitsignaal van het seizoen 2002/2003. Vanaf nu kon ik drie maanden lang niet meer met de seizoenkaart wapperen als ze me bedreigde met  een zondags bezoek aan het Zweedse woonwarenhuis waarvan ik de naam niet zal noemen, een dagje naar haar ouders of anderszins naargeestige tijdsbesteding. En er was dus geen EK of WK om me achter te verschuilen. ‘Nee schat, straks begint de Verenigde Arabische Emiraten-Bulgarije. Heel belangrijke wedstrijd! Maar volgende keer ga ik graag mee hoor!’, hoor je jezelf dan ineens keihard liegen. Dat kon dus ook al niet.

 

En zo vond ik mezelf in die eindeloze zomer van 2003, met het gezicht op crematoriumstand, terug achter zo’n kar van het Zweedse woonwarenhuis waarvan ik nog steeds de naam niet zal noemen. Er leek geen einde aan die winkel en aan de dag te komen. We moesten op elke verdieping in elke afschuwelijk ingerichte slaapkamer kijken. Ik voelde de levenslust steeds sneller uit mijn lichaam wegvloeien. Ineens zag ik een lotgenoot.  Zelfde holle blik. We kenden elkaar niet, maar ik kon zijn gedachten lezen en hij de mijne: ‘wanneer begint in godsnaam het voetballen weer...’  We knikten naar elkaar; even een uitwisseling van blikken van twee voetballiefhebbers onder elkaar die nu ernstig aan het lijden waren op een verloren zondag. Ik kende hem niet maar hij voelde op dat moment als mijn broer.   

 

‘Ken je die man?’, vroeg de aanstaande ex. 
‘Ja en nee’, antwoordde ik. 
Ze begreep het niet, maar ze begreep wel meer niet, dat was het hele probleem. 


Die zomer ben ik ook nog meegesleept naar haar dodelijk saaie familie en je weet, Theo, er niets is zo erg als in een doodsaaie schoonfamilie terechtkomen. Een beetje verplicht schaapachtig lachen om de abominabel slechte grapjes van haar vader die ook nog niet eens van voetbal hield. Een oom waarbij de barbecuesaus uit zijn baard droop. Een broer aan wie ik niets te vertellen had. Een onverstaanbare oma. En godbetert veel te weinig bier in huis om het allemaal niet bewust mee te hoeven maken. 
Nog zo’n zomer zou ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet overleven, en dus verbrak ik de relatie nog voor het einde van die zomer. 

 

Het was de beste beslissing ooit, Theo. In het Zweedse woonwarenhuis waarvan de naam maar beter niet in mijn bijzijn kan worden uitgesproken, heb ik nooit meer een voet binnen gezet. En het voornemen is om dat de rest van mijn leven zo te houden. Ik besloot om nooit meer iets tegen m’n zin te doen en altijd mijn gevoel te volgen. Iets dat ik later altijd in jou als karaktervoetballer herkende en waardeerde. Jij vond er geen reet aan bij Ajax, en Amsterdam vond je ook maar niks. Dus ging je gewoon lekker terug naar Vitesse, naar je eigen Arnhem. Ik vond dat mooi. Nooit jezelf verloochenen.  


Deze zomer breng ik door op terrassen, waar ook ter wereld. Met leuke mensen, bier, wijn, lekker eten en ook wetend waar het gesprek uiteindelijk en onvermijdelijk op uitdraait, de belangrijkste bijzaak van de wereld: voetbal. 

 

Geniet van de zomer en tot volgend seizoen!

 

Met vriendelijke groet,

Rodney Rijsdijk

5 JAAR 

PANENKA MAGAZINE

Tja, hoe start je een voetbaltijdschrift? Geen idee eigenlijk. Ideeën voor verhalen in overvloed, maar het produceren van een magazine vormt echt een hoofdstuk apart.