Door: Jouke Bosma

 

Voetbaltraining voor docenten
Ik moest op vrijdagmiddag met de trein naar Dongguan, zo’n 10 uur reizen, om daar een week training te geven aan gymleraren. De week stond in het teken van voetbaltraining als gymles. De cursisten kregen van ons training in de ochtend en ’s middags kregen ze college van professoren. 
Voordat we vertrokken had ik, samen met mijn tolk/assistent Robin, het lesplan gemaakt en stapte dus goed voorbereid de trein in. Na aankomst in het grote, ietwat ongezellige hotel hadden we eerst een uurtje rust op de kamer, waarna het welkomstdiner op het programma stond. 

 

Traditioneel welkom
Bij het welkomstdiner was de hele groep aanwezig, gymleraren, professoren, wij coaches en de baas van ons bedrijf. Er stonden twee grote, ronde tafels in de ruimte en wij werden aan tafel gezet bij de baas en de professoren, aan de andere tafel zaten de cursisten, de gymnastiekdocenten. 
Na de eerste speech en toost van de baas, kwam al het lekkere eten op tafel en konden we gaan eten. De focus ligt bij dit soort diners in China echter niet op eten, maar meer op het drinken. Flessen Baijiu, rode wijn, en bier vlogen er doorheen.

 

Het is namelijk gebruikelijk om bij iedereen van je tafel langs te gaan om vervolgens te proosten en je glas leeg te drinken. Aan mijn tafel zaten zo’n twintig mensen, dus na die twintig glaasjes Baijiu was ik niet geheel nuchter meer. Maar iedereen was nu in ieder geval langs geweest en dus konden we ons eindelijk focussen op het eten. 
Tenminste dat dacht ik, maar toen besloten alle gymleraren ook naar onze tafel te komen om, weer een-voor-een, met ons te proosten en ging het feest dus nog even door. Het werd voor sommigen wat teveel, want niet iedereen wist zijn eten binnen te houden tot het eind van de avond. 


Wie is de BOB?
Toen we het restaurant verlieten, vielen de mannetjes met vouwfietsjes op die buiten het restaurant stonden te wachten. Dit is een speciale service: als je teveel hebt gedronken om auto te rijden, brengen deze mannetjes je in je eigen auto naar huis en fietsen ze vervolgens weer terug naar het restaurant om de volgende op te pikken. Zo heb je dus geen BOB meer nodig. 


De volgende twee ochtenden gaven Robin en ik training aan de leraren en het verliep allemaal uitstekend. De tweede middag hadden wij ook wel eens zin om zelf een balletje te trappen, Robin kende hier wat mensen van vroeger en zo konden we dus meedoen met een groepje. Gewoon een potje zomeravondvoetbal, laag tempo en niet al te serieus. Na al een tijdje gespeeld te hebben probeer ik iemand te slim af te zijn en de bal te onderscheppen, maar hij besluit me een schouderduw te geven zodat ik er niet bij kom. Precies op het moment van de duw zet ik mijn rechtervoet op de grond en hoor ik een duidelijke knap en pijnscheut in mijn knie. Ik val neer en kan mijn knie amper bewegen, iedereen om me heen is verbaasd: ‘zo’n hard duel was het toch helemaal niet?’ Ik strompel met hulp van Robin het veld af en we pakken meteen een taxi naar het ziekenhuis. 

 

Foto’s maken en een MRI scan
Inmiddels is het al avond en in het ziekenhuis zijn dus niet alle afdelingen meer open. Na de checks voor het coronavirus krijg ik een rolstoel en een zak met ijs en dan is het wachten geblazen. Als we eindelijk aan de beurt zijn vertelt de dokter dat we maar even een foto moeten laten maken, maar alleen de CT-scan is nog open en dat we morgen maar terug moeten komen voor de MRI-scan. Na de CT-scan te hebben gedaan gaf de dokter aan dat we zo’n twee uur moesten wachten op de uitslag. Wanneer Robin dit laat weten aan onze baas in het hotel, geeft zij aan dat ze wel even met het ziekenhuis zal bellen. 
Nog geen kwartier later kwam de dokter persoonlijk de uitslag brengen: er zijn geen (serieuze) problemen met de botten. 

 

Kapotte meniscus en gescheurde kruisband
De volgende dag terug naar het ziekenhuis voor de MRI-scan. Het is echter niet te vergelijken met de avond ervoor, want wat een drukte, overal wachtende mensen. De meeste ziekenhuizen in China werken wat anders dan in Nederland. Het is niet altijd mogelijk om vooraf een afspraak te maken, eenmaal aangekomen in het ziekenhuis krijg je een nummer en wacht je tot je aan de beurt bent. Zo kwamen wij al om 9 uur ’s ochtends aan in het ziekenhuis, maar werd ik pas om half 3 de MRI-scan ingeschoven. De uitslag van deze scan kon, zelfs na bellen en aandringen van mijn baas, pas de volgende dag worden opgehaald. 

 

Toen we de uitslag lazen werd het duidelijk dat ik me in ieder geval niet aanstelde. Een scheur in mijn meniscus en voorste kruisband. Door de vele wachtende mensen in het ziekenhuis had de dokter maar een paar minuten om het aan ons uit te leggen en mede door de extra vertaalslag liep dit niet helemaal lekker. Het was dus nog steeds niet echt duidelijk wat er precies aan de hand was en hoe ernstig beide scheuren waren. Een zin van de dokter kon ik echter wel direct verstaan en begrijpen. Toen Robin vroeg hoe lang het zou duren voordat het beter werd, zei de dokter: “Hao bu liao” oftewel “dit wordt niet beter”. Lekker dan.  


wordt vervolgd...

Fotobijschriften:

1. Leraren krijgen les, we bekijken de instructiefilms die ik heb gemaakt

2. Een dag na de operatie mocht ik naar huis

3. Bob kennen ze niet in China, wel mannetjes met een vouwfiets, die brengen je met je eigen auto naar huis.

4. Een met drank overladen diner leverde problemen op

5. In de scan voor de operatie

“Hao bu liao” – Dit wordt niet beter

In Juli en Augustus hadden de kinderen vrij en ik zou voor mijn werkgever op businesstrip gaan naar verschillende steden waar de “Hup Hup Akademie” ook trainingen verzorgt. Ook zouden we met ons team uit Guangzhou meedoen aan een groot toernooi. Maar door wat er op de eerste businesstrip in Dongguan gebeurde, kon ik helaas niet meer mee.   

©2020 Panenka Magazine