©2019 Panenka Magazine

De Hup Hup Academie in Guangzhou

Hup hup! Een Nederlandse aanmoediging, die gebruikt wordt als naam voor een voetbalschool in China. Niet zo gek, want er wordt vol trots gepraat en geadverteerd over de Nederlandse invloeden bij mijn voetbalschool. Op de reclameposters zijn grote foto’s van het complex van A.V.V. Zeeburgia te zien, hier is immers een samenwerkingsverband mee gesloten, en ook de foto’s van de twee Nederlandse trainers trekken volop de aandacht. Ik er ben daar één van. Ik werk nu bijna een maand als voetbaltrainer bij de Hup Hup Academie in Guangzhou. En ondanks de Nederlandse invloeden waar zo duidelijk mee geadverteerd wordt, is de voetbaltraining hier in weinig manieren te vergelijken met trainingen in Nederland. 

De Hup Hup Academie richt zich op kinderen, van 3 tot 12 jaar oud.  De training wordt op verschillende manieren gegeven: soms moeten de trainers naar scholen toe om les te geven aan klassen. Andere kinderen komen juist naar onze voetbalschool toe om privéles of les in een klein groepje te volgen. Maar voordat dit allemaal kan gebeuren, moet er natuurlijk eerst voor worden gezorgd dat kinderen zich inschrijven bij ons. Hiervoor kunnen ze een proefles volgen, die natuurlijk altijd gegeven wordt door een westerse trainer. 

Ik neem je mee naar de proeflessen voor de jongste kinderen, van 3 tot 5 jaar oud. Hiervoor wordt er vaak een afspraak gemaakt bij een peuterspeelzaal, waar we dan een dag proeflessen gaan geven aan de verschillende klassen. Peuterspeelzalen zijn hier een stukje grootschaliger dan in Nederland: vaak zijn het een soort kastelen met 4 verdiepingen en in het midden een speelplaats, waar de kinderen de les kunnen volgen. Hier krijgen we maar 15 minuten per klas om de kinderen enthousiast te maken voor voetbal. Alleen het maken van verschillende groepjes duurt vaak al 5 minuten, dus houden we 10 minuten over. 


Een ander probleem is dat deze kinderen vaak nog nooit een voetbal hebben gezien. Oefeningen die we doen zijn dan ook vaak niet moeilijker dan naar een paar hoepels springen en vanaf de laatste hoepel een bal (vanaf 1 meter) in het doel proberen te schieten. En dan nog pakken veel van de peuters, ondanks mijn overdreven manier van voordoen hoe je de bal schiet, de bal in hun handen en gooien hem in het doel.. Maar goed, het belangrijkste is dat ze wat sporten en het leuk vinden. Na een stuk of 10 klassen zit het er voor deze peuterspeelzaal op, de kinderen krijgen allemaal een briefje mee dat ze aan hun ouders moeten geven en dan is het maar afwachten hoeveel nieuwe aanmeldingen we erbij hebben.

In tegenstelling tot de 15 minuten die we hebben bij de proefklassen, hebben we voor schoolklassen anderhalf uur trainingstijd. Hiervoor gaan wij naar de scholen toe, die vaak mooie voetbalvelden naast de school hebben liggen. Helaas zijn deze velden vaak gereserveerd voor het leger, waardoor wij onze training op een stenen basketbalveldje moeten geven. De anderhalf uur die de kinderen les hebben bij ons, is vaak de enige mogelijkheid om hun energie kwijt te raken. Ze zitten voor training namelijk de hele dag in de schoolbanken en na de training moeten ze thuis vaak ook nog een aantal uur huiswerk maken.

Om ervoor te zorgen dat de training, ondanks deze stuiterende kinderen, niet te chaotisch wordt heb ik hulp nodig van mijn Chinese assistent coaches. Deze maken duidelijke regels en zijn erg streng voor de kinderen, bij het minste of geringste wordt er al geschreeuwd of worden kinderen even apart gezet. Ook moeten de kinderen aan het begin van de training als een soort kindersoldaatjes kaarsrecht in twee rijen gaan staan als de presentielijst wordt afgenomen (ze hoeven nog net niet te salueren), bij een drinkpauze moeten de kinderen na 3 minuten (en geen seconde later) in dezelfde twee rijen staan en moeten de kinderen na een fluitsignaal doodstil zijn. Als één iemand zich hier niet aan houdt, moet de hele groep 10 squats doen. 

Oefeningen die we doen tijdens trainingen zijn vrij simpel, zodat het voor iedereen makkelijk te begrijpen is. We houden de oefeningen ook simpel omdat het niveau een stuk lager is dan in Nederland, oefeningen als tikkertje met de bal aan de voet zijn al nagenoeg onmogelijk. Daarnaast is er een groot niveauverschil tussen de jongens. Iedereen van 6 tot 11 jaar oud wordt namelijk in dezelfde groep gezet, want we gaan maar een keer per week naar alle scholen toe. De oefeningen die vaak het beste gaan zijn dan ook oefeningen zonder bal, zoals renwedstrijdjes en coördinatieoefeningen. We eindigen de training altijd met een wedstrijd, waar vaak minimaal 3 kinderen per team als keeper bij de goal blijven staan en 2 kinderen een beetje aan de zijkant staan te dromen. De overige kinderen rennen als een kip zonder kop in een kluitje achter de bal aan, en schoppen vaker een tegenstander of ploeggenoot dan de bal. Wij als coaches moeten hard werken aan de zijlijn om de ballen binnen te houden, want de bal wordt vaak binnen 5 seconden uit getrapt. 

Door het lage niveau, het niveauverschil en de grote groepen is het dus moeilijk om een leerzame training te geven, maar dit is niet het enige probleem. Het ontbreekt ook aan een duidelijk trainingsplan vanuit Hup Hup zelf. Waar Chinezen op het gebied van regels een hele duidelijke structuur kunnen aanbrengen en handhaven, is het op het gebied van trainingsopbouw juist een grote chaos. Ze hadden hier nog niet gedacht aan een trainingsplan voor meerdere weken, waardoor alle trainers elke week maar wat deden. Nu zijn we hard bezig om wel een meerweeks trainingsplan te maken voor deze groepen. Want om vooruitgang te boeken in voetbalskills is het belangrijk om vanuit een logische opbouw oefeningen te herhalen en wanneer het kan uit te breiden. Het is en blijft een grote uitdaging om de kinderen hier echt voetbal te leren. Maar als er eenmaal een duidelijke werkwijze is door het trainingsplan, heb ik er vertrouwen in dat dat wel gaat lukken. En misschien dat we dan, als ik eenmaal weer terug ga naar Nederland, zelfs wel wedstrijdjes kunnen spelen waarbij de bal langer dan 5 seconden in het veld blijft.