Foto: Leeds United

Leeds United, onmiskenbaar puur 

 

Van nature heb ik een zwak voor de underdog. De volksclub waar net-niet de regelmaat is en succes de uitzondering. Een sluwe steekpass of een strak schot in de kruising is attractief, maar van een druistige tackle op de bal slaat het hart pas echt over. Voetbal is schoonheid, maar bovenal emotie. Voor mijn eerste bedevaartstocht naar het Eiland stonden daarom vooral rauwe Engelse volksclubs op de verlanglijst. Uiteindelijk viel de keuze op Leeds United, Everton FC en Bradford City. Met drie wedstrijden in drie verschillende steden en competities beloofde het op voorhand al een gedenkwaardige trip te worden.

Door Rutger Baggerman

De reis begon in Leeds voor een bezoek aan de plaatselijke trots. Het verhaal van United is inmiddels bekend. Een gevallen topclub die in 2001 nog tot de halve finale in het Miljardenbal reikte en sinds 2004 niet meer actief is in de Premier League. Het speelde zelfs nog enkele jaren op het derde niveau van Engeland. Kleine hoogtepunten in die tijd waren ‘cup-ties’ tegen ploegen als Arsenal, Chelsea en de eeuwige rivaal Manchester United. Awaydays die garant stonden voor massale volksverhuizingen. Hoewel op het veld vaak aan het kortste eind werd getrokken, waren de Leeds fans op de tribunes immer superieur. Een bewijs dat de club qua achterban nog steeds aan de top van het land stond. 

 

Op Goede Vrijdag 2019 kan Leeds eindelijk weer een belangrijke stap zetten richting de Premier League. Waar het thuishoort. Het ontvangt degradatiekandidaat Wigan Athletic met hierna nog drie wedstrijden te spelen. Aan alles voel je dat dit een beslissende slag wordt in de promotiestrijd. Het ongrijpbare gevoel dat er iets staat te gebeuren hangt in de lucht. Je merkt het in de stad. Aan het volk. Bij winst volgt promotie. Bij verlies geven wij het uit handen. 

 

De omstandigheden zijn vandaag alles behalve Brits. Met een kraakheldere lucht en stralende lentezon wanen wij ons eerder aan de Costa Dorada dan in Yorkshire. The Drysalters en The Old Peacock zijn al ruim voor aanvang afgeladen. De pints vloeien rijkelijk. Zijn heerlijk lauw en koolzuurloos. Naarmate de aftrap dichterbij komt, worden de liederen hartstochtelijker ingezet. Alle ingrediënten voor een memorabele Engelse voetbalmiddag zijn aanwezig. 

 

De omgeving van Elland Road ademt voetbal. Mensen nemen gretig aftrek bij de stands. De clubleuren zijn alom aanwezig. Net als de geur van de grill. De standbeelden van Billy Bremner en de legendarische Don Revie doen herinneren aan betere tijden. De Britten gaan graag met de helden van weleer op de foto. Van die verering kunnen wij Nederlanders wat leren. Voor het eerst betreden wij een stadion door een typische turnstile. Machtig gevoel. Na een lange klimop staan wij op de tribunes en aanschouwen wij eindelijk de voetbaltempel van binnen.

 

Door de grote vraag is het niet gelukt om kaarten naast elkaar te bemachtigen. Aan mijn linkerzijde zit een jochie van niet ouder dan twaalf. Aandoenlijk type. Achter ons zit zijn vader met een aantal maten. Al snel raken wij aan de praat. De nervositeit van de mannen beaamt het belang van de pot. Volgens het ventje wordt het een lastige klus. Ondanks dat Wigan onderaan de ranglijst bungelt, is dit volgens hem geen slechte ploeg. Naderhand bleek deze knul over aardig wat voetbalverstand te beschikken.

 

 

Terwijl ik mij nog aan de sfeer zit te vergapen, knalt het prachtige strijdlied ‘Marching on Togheter’ uit de speakers en betreden de spelers het veld. Iedereen, maar dan ook echt iedereen, op de tribune zingt uit volle borst mee. Oorverdovend. Kippenvel. Hier valt echt niks te halen, denk ik bij mezelf. Bij aanvang is de ambiance, zoals de Britten het noemen, ‘electric’. Echt elke pass, elk duel, elke tackle wordt hartstochtelijk toegejuicht. Discutabele beslissingen van de arbitrage worden weggehoond. Dit is de beleving hoe je die in Engeland voorstelt. En dan nog iets beter. 

 

De eerste helft is op elk front voor Leeds. The Wites lopen hun tegenstander telkens voorbij en het is wachten op de 1-0. Na een kwartier komt de uitgelezen mogelijkheid. Wigan’s verdediger Cedric Kipré stopt met zijn hand een schot op de lijn en moet dit bekopen met een strafschop en een rode kaart. Een walk-over hangt in de lucht. Het stadion houdt zijn adem in, maar… Pablo Hernandez faalt jammerlijk en Leeds moet de jacht naar de 1-0 voortzetten.

 

Niet veel later wordt het harde werken en goede spel dan toch beloont. Spits Patrick Bramford schiet vanuit een lastige hoek knap raak en Elland Road ontploft. Hierna lijkt de hoogspanning van de promotiestrijd wat te zakken want het is eenrichtingsverkeer naar het doel van Wigan. Kans op kans wordt, onder andere door doelpuntenmaker Bamford, om zeep geholpen en een aloude voetbalwet treedt in werking. Vlak voor rust valt prompt aan de andere kant de gelijkmaker. Voor het eerst valt Elland Road die dag stil. 

 

De tweede helft verandert echter het spelbeeld. Leeds lijkt geen schim meer van het elftal wat de eerste helft domineerde. Passes zijn te lang. Of te kort. Wigan gelooft het wel en loert op de counter. Een kwartier na rust komen zij er voor het eerst gevaarlijk uit en direct is het raak. Verbijstering en ontgoocheling op de tribunes. Mannen strijken met hun handen door de drie haren die hun hoofdhuid nog rijk is. Een paar maanden terug had hun club nog een riante voorsprong op de concurrentie. Nu lijkt Leeds bij het scheiden van de markt toch veroordeeld tot de play-offs.

 

Zowel op het veld als op de tribunes zet iedereen die Leeds ademt tien tandjes erbij. De supporters schreeuwen, de spelers jagen, maar Leeds krijgt zijn vorm van de eerste 45 minuten niet meer te pakken. Vooral middenvelder Allioski grossiert in het versturen van foutieve passes en afvuren van hopeloze afstandsschoten. Leeds vecht tegen de tijd en met het verstrijken van de minuten lijkt het steeds meer op een onbegonnen strijd. Het ventje naast mij heeft uit wanhoop zijn shirt over het hoofd getrokken.

 

Wanneer de blessurestrijd ingaat schaart het publiek zich nog eenmaal achter de ploeg. Meerdere malen wordt de bal voor het vijandelijke doel geslingerd, maar hij wil niet goed vallen. De scheids blaast voor het einde. De ontreddering is gigantisch. Aan mijn linkerzijde heeft wanhoop plaatsgemaakt voor intens verdriet. Tranen vloeien over het gezicht. Niet alleen bij het ventje. Ook volwassen mannen op de tribune kunnen de tranen niet verdringen. De strijd om promotie is nog niet beslist, maar lijkt gevoelsmatig verloren.

 

In de drie resterende competitiewedstrijden weet Leeds slechts 1 punt te pakken. Via de play-offs moeten de promotiedromen verwezenlijkt worden. Na een 0-1 overwinning bij Derby County volgt de return op een wederom kolkend Elland Road. Leeds is opnieuw oppermachtig en komt voor. Na enkele kansen verprutst te hebben valt vlak voor rust na een blunder van de doelman de gelijkmaker. De tweede helft is duidelijk voor de uitspelende ploeg. Hoewel Leeds sleurt, strijd en knokt voor elke centimeter krijgt het geen vat op de tegenstander. Na bijna 90 minuten maakt Marriot voor Derby de beslissende treffer en valt de Premier League droom definitief in duigen. 

 

Ik voel weer de pijn die ik toen bij de fans aanschouwde. Herken mij in de machteloosheid die een supporter voelt na een nederlaag van zijn geliefde ploeg. De stad en het stadion, maar bovenal zijn mensen en hun beleving, hebben een diepe indruk gemaakt. Het onwerkelijke leed toont de ware pracht van deze club. Brengt de puurheid aan het licht. Mijn eerste wedstrijdbezoek in Engeland en direct ben ik verliefd. Misschien wel voor eeuwig. Marching on Togheter. 

©2020 Panenka Magazine