©2019 Panenka Magazine

MILLWALL – QUEENS PARK RANGERS

december 2017 - Joshua de Bruin

 

Vandaag is het éindelijk zover, vanavond eindelijk weer een potje in het Mekka van de voetbalfan. Een Londense ‘derby’ , Millwall – Queens Park Rangers, staat op het programma. Na eerst wat verhalen te hebben gelezen dat er aan Millwall niet zoveel aan is gingen wij zonder al te veel verwachting naar deze wedstrijd toe leven.

S ’ochtends en s ’middags eerst maar even een beetje sightseeing, als je 5 dagen in Londen bent moet je natuurlijk ook wat voor vriendinlief over hebben. Hoewel mijn vriendin denkt dat ik mij ook zo stoor aan al die Aziaten die van elk stoeptegeltje een foto maken denk ik toch voornamelijk aan de wedstrijd van vanavond. Met enige angst keek ik tussen al die verschrikkelijke selfiesticks door, waarvan toch zeker 99% van al die Aziaten waren! Inmiddels was bekend dat de wedstrijd uitverkocht was en het uitvak zou bomvol/uitverkocht zijn.

Bovendien is het een avondwedstrijd en het is toch een soort van derby waarbij een wedstrijd toch meer leeft. Van te voren al opgezocht hoe The Den eruit zag en persoonlijk vond ik het zelf geen lelijk stadion. Dit zijn toch de ingrediënten voor een sfeervolle Den op deze ijskoude dag in zo’n grauwe wijk dacht ik tussen al die Aziaten?

 

Inmiddels gingen wij maar rondvragen hoe we in South Bermondsey moesten komen. Bij de eerste de beste politieagent kregen we de vraag terug of wij fan zijn van Millwall. Nee, antwoordden wij. Waarom zei ik? Because, no one likes Millwall. Wij keken elkaar vragend aan en vroegen het aan iemand anders. Een vriendelijke jongen zei precies hetzelfde, elk woordje kwam overeen met de woorden van de politieagent. Het verschil tussen de jonge man en de politieman was alleen dat de jonge man zei dat hij jaloers was want hij was immers fan van The Hoops en wees hij ons de weg naar het stadion.

 

Aangekomen bij het station vlakbij het stadion viel ons gelijk op hoe grauw, donker en slecht de wijk eruit ziet. Zoals gebruikelijk wil ik graag 1,5 tot 2 uur van te voren bij het stadion zijn voor wat fotootjes te schieten en wat te eten etcetera. De weg naar het stadion vond ik toch best intimiderend, wellicht ook doordat het een avondwedstrijd en het steenkoud was. Op het moment dat wij er aankwamen was er geen kip te bekennen op een paar jonge groepjes na. Je loopt vanaf het station eerst langs een steegje omringt door bomen waardoor niemand iets zou kunnen zien, waar tevens ook de ingang is van het uitvak. In de straat richting het stadion hoor je niet anders dan honden blaffen.

 

Wij gingen maar eerst even volgens traditie een sjaal te halen en dan gaan we eventjes iets eten. De friet en de hamburger was bij deze temperatuur bij de eerste hap al koud als die überhaupt ooit warm zijn geweest maar over de specialiteiten van de chefkok wil ik het niet hebben. We gingen na het diner een rondje om het stadion lopen en wat foto’s maken. Aan de kant van de ‘’Cold Blow Lane’’ een gedenkplaats voor de overleden Millwall fans. Mooi bedacht alleen jammer dat er achter die muur een bedrijf zit die containers op elkaar heeft gestapeld waardoor dat meer de aandacht trekt.

 

Tijdens de eerste helft gleden er meer spelers uit dan dat er kansen waren dus was een 0-0 ruststand terecht. Hoewel de supporters van beide ploegen meer bezig waren om elkaar te provoceren kwam de sfeer in de eerste helft voornamelijk uit het uitvak. De tweede helft werd een ander verhaal. Millwall scoorde vroeg in het tweede bedrijf waarna logischerwijs de sfeer van de fans van Millwall kwam. Bij beide ploegen ontbrak telkens net de laatste pass waardoor hele grote kansen uitbleven. De stand bleef 1-0,  en de sfeer vonden wij in tegenstelling tot eerdere gelezen verhalen juist goed. Dit blijft zeker weten niet de enige keer dat wij naar The Den zijn gegaan. Een aanrader!