©2019 Panenka Magazine

Nederlandse voetbaltest
Alles is op het moment nog erg gefocust op het maken van zoveel mogelijk sales en dus het krijgen van een grotere groep voetballertjes. Op zondagen stap ik daarom altijd om 8 uur op de metro, waarin overigens nog steeds elke dag herhalingen te zien zijn van de militaire parade op National Day, richting Panyu. Tussen 9 tot 10 komen er namelijk altijd kinderen langs die de ‘Nederlandse voetbaltest’ willen doen. Vervolgens is er van 10 tot 12 en van 4 tot 6 training waar zowel reeds ingeschreven kinderen, als kinderen die het als testklas volgen komen meedoen. Dit maakt het nog lastig om een goede training neer te zetten voor de kinderen die al lid zijn, want de groep is elke week anders. Daarnaast is de groep vaak ook erg groot, veel kinderen willen namelijk wel een gratis testles volgen. Het moge duidelijk zijn dat het nog de start van het project is, maar ik ben er toch wel positief over en heb veel zin in dit project. 

Het begint aardig te lopen
Op het moment van schrijven zijn we drie weken verder dan het eerste evenement in de Decathlon. Er zijn 15 reguliere studenten die zich hebben ingeschreven voor 12 of 24 weken en het begint dus al aardig te lopen. Het doel is om uiteindelijk rond de 50 voetballers, misschien iets te ambitieus, te hebben op deze locatie en om een team te vormen waarmee ook echte wedstrijden gespeeld worden, wat natuurlijk erg leuk zou zijn. We hebben samen met de Chinese coaches ook al een 12 en 24 weeks trainingsplan gemaakt voor zowel kinderen die voor de eerste keer komen voetballen als voor kinderen die bijvoorbeeld op school al hebben gevoetbald. 
Vanaf volgende week wordt de ochtendtraining voor alleen reguliere studenten en blijft er een proefles in de middag en gaan we groepen maken gebaseerd op niveau. 


Twee weken later willen we al gaan beginnen met het selecteren van een U9 team. De ambitie is dus duidelijk aanwezig en we zijn al redelijk goed op weg. Toch blijft het voor mij de vraag of  ‘the way of Dutch football’ waar zo mee geadverteerd word, ook bij de Chinese kinderen en de ouders aanslaat. 

‘Hup Hup! Academie’ maakt reclame voor een nieuw project

‘De Nederlandse kampioenenmaker komt naar China om de beste voetbaltraining te verzorgen. Kom langs en laat je kinderen op de Nederlandse manier voetballen!’ Via posters, flyers en via het belangrijke Chinese sociale netwerk WeChat maakt ‘Hup Hup!’ reclame voor een nieuw project, op een nieuwe locatie. Wij worden hiervoor als Nederlandse coaches nog meer in de spotlight geplaatst dan eerst. 

De start van het project was in de week van National Day, de dag waarop de People’s Republic of China haar 70everjaardag vierde. National Day is een van de belangrijkste feestdagen van het jaar.  De dag wordt afgetrapt met een imposante militaire parade in Beijing, waar de allernieuwste gevechtsvoertuigen maar blijven langs- komen en China even aan de rest van de wereld laat zien wat ze in huis hebben. In de avond wordt, toch wat gemoedelijker, afgesloten met een spectaculaire vuurwerkshow die natuurlijk veel bekijks trekt. De dagen voor en na National Day is iedereen vrij, waardoor dit een perfect moment is voor het werven van nieuwe leden voor onze voetbalschool. 

Selectietraining

Om het project te promoten gingen we met vijf trainers naar een Decathlon-winkel vlakbij Panyu, de nieuwe locatie. Vooraf werd aan mij gevraagd om even te vertellen met welke test we in Nederland voetbal-spelertjes selecteren, zodat we deze test ook in de Decathlon-winkel konden doen. Toen ik uitlegde dat we niet een test hebben waarmee we selecteren, maar dat we kijken naar wedstrijden en trainingen zag ik veel verbaasde blikken: ‘Maar, hoe kan je dan zien wie er goed is en wie niet?’ 

Voor het evenement in de Decathlon heb ik toen toch maar een test met wat rennen, schieten, dribbelen en passen in elkaar gezet. Op het basketbalveldje buiten de Decathlon, waar opnieuw grote, oranje spandoeken hingen met de hoofden van Marjon en mij, kwamen de hele dag kinderen langs om de voetbaltest te doen en zo ‘gekeurd’ te worden door de Nederlandse voetbalcoach. Alle scores werden nauwkeurig bijgehouden en na afloop van de test had ik de belangrijke taak om aan het kind, en de ouders, te gaan vertellen wat ik er van vond. 

 

Bijna alle kinderen hadden nog geen ervaring met voetbal, dus ik kwam vaak niet verder dan iets als ‘hij heeft goed zijn best gedaan, maar het kan nog veel beter en met veel training weet ik zeker dat dat gaat lukken.’ Maar aangezien mijn als tolk fungerende assistent trainer vaak een stuk langer aan het woord was dan ik, denk ik dat hij er zelf nog wat dingen bij heeft gezegd om ze te overtuigen zich in te schrijven. En uiteindelijk met succes: veel kinderen wilden langskomen voor een proeftraining. 

Proeftraining op ondergelopen veld
De zondag erop stond de eerste proeftraining op het programma en ging ik voor het eerst naar het veld in Panyu. Nu was het eindelijk eens een keer geen basketbalveldje of een klein kunstgrasveld in/op een winkelcentrum, maar een mooi voetbalcomplex waar drie prima kunstgrasvelden gebruikt konden worden. 
Wel was er bij aankomst meteen paniek; het had in de nacht geregend waardoor een deel van ons veld onder water stond. Met kleine emmertjes werd nog geprobeerd het water weg te halen, maar dit schoot natuurlijk voor geen meter op. Uiteindelijk hadden we daardoor maar een half veld om op te trainen, maar dat was op zich ook wel genoeg. 


Voor de training begon, werden de kinderen weer op een lijn gezet met de ouders achter zich en moest ik een speech geven over de ‘Westerse sportpsychologie’ die wij in onze training gebruiken, ik had geen idee dat we dit überhaupt deden. Ik kreeg een dag van tevoren opeens te horen dat ik een speech van een minuut of 20 moest houden, maar dit heb ik zelf maar verkort naar 5 minuten. 

Groot verschil in leeftijd
Na dit praatje over zelfvertrouwen, doorzettingsvermogen, discipline en teamwork, wat omdat het vertaald moest worden, toch een minuut of 10 duurde konden we eindelijk beginnen met de training. Het niveauverschil tijdens de training was, zoals altijd, weer erg groot. Dit kwam door de grote verschillen in leeftijd en voetbalervaring. Ondanks dat we gevraagd hadden aan de salesmensen om rekening te houden met leeftijden van de kinderen, hadden we toch weer een groep waar zowel een kind van 4 als een kind van 12 in zat. 
Dit was uiteindelijk geen heel groot probleem omdat we zelf kinderen bij elkaar selecteerden en de training vooral bestond uit een aantal leuke voetbalspelletjes.  


Na training moest ik, met mijn tolk, weer met alle ouders en de kinderen afzonderlijk praten over de prestatie van de kinderen in de training om uiteindelijk af te sluiten met de vraag ‘voor hoeveel lessen willen jullie je inschrijven?’