©2019 Panenka Magazine

ROT WEISS ESSEN

april 2018 - Joshua de Bruin

 

Vandaag staat er een heerlijke groundhoptrip in Duitsland voor de boeg. Mijn vader en ik hebben mijn 2 broers overtuigd een bezoekje te brengen aan de lost ground van Union Solingen en wij gaan ook voor de kraker in de Regionalliga West, het Duitse 4eniveau, Rot-Weiss Essen – Alemannia Aachen. In de auto zitten we vooral met spanning met wat er nog over is van het Stadion am Herrmann-Löns-Weg dat aan de Herrmann-Löns-Weg ligt, de naam zegt het al.

 

Op de planning stond/staat dat de sloopwerkzaamheden van het voormalige stadion van Union Solingen begin 2018 zou starten, maar dat heeft het al zo vaak gestaan dus hebben wij een klein beetje hoop dat er nog iets staat. Het in 2010 failliet verklaarde Union Solingen speelde op zaterdag 30 mei 2010 in het Stadion am Herrmann-Löns-Weg haar laatste thuiswedstrijd. De tegenstander op die dag is KFC Uerdingen uit Krefeld. De toeschouwers zien op die dag maar liefst 9 doelpunten, helaas voor Union Solingen scoort de club uit Krefeld meer waardoor de wedstrijd in 3-6 eindigt.Union Solingen heeft nooit hoger dan de 2eBundesliga gespeeld en heeft nooit rustige tijden gehad. De club schommelde altijd tussen de 2eBundesliga en de Oberliga en elk decennia waren er financiële problemen. Zo is de club in de begin jaren 90 ook al failliet verklaard maar toen kon een doorstart gerealiseerd worden. Helaas is dat in 2010 niet gelukt waarna de natuur de trotse eigenaar werd van het stadion. Tot aan de Herrmann-Löns-Weg verwachtten wij eigenlijk niet meer zoveel.. De sloopwerkzaamheden begonnen namelijk afgelopen januari al, dus zoveel kon er niet meer van over zijn toch? Logischerwijs dachten wij dus eigenlijk dat de overblijfselen waren; een gigantisch hek waar je niet in kan gaan, een bonk overgebleven beton en een bulldozer (het meest gehate machine voor de meeste voetbalfans).


Tot onze verbazing staat het hek open en kunnen wij de auto zo naast de hoofdtribune zetten en tot groot genoegen zien wij dat het grootste gedeelte nog overeind staat. Het ‘meeste’ onkruid, de doelen en de meeste hekken zijn weggehaald maar verder geen gekke dingen. We zijn dus op tijd om dit pareltje de bewonderen. Terwijl ik het veld betreed kijk ik om mij heen. In gedachte zie ik mijzelf dan, met mijn fluwelen rechterbeen, vanaf een meter of 25 de bal snoeihard in de kruising schieten waarna het Stadion am Herrmann-Löns-Weg ontploft van blijdschap.

 

Terwijl ik het middelpunt ben van de feestvreugde roept helaas mijn broer mij waardoor mijn gedachte weggevaagd is en waardoor ik dus weer besef dat ik 2 linkerbenen heb en nog nooit hoger dan de 7eklasse zaterdag ben gekomen.. maar dat ter zijde. Na een kwartiertje rond struinen op het veld beeld ik me in hoe hier op 16 februari 1985 op dit veld de kwartfinale van de DFB-beker werd gespeeld tegen het grote Borussia Mönchengladbach, waar Jupp Heynckes op dat moment trainer is. Het stadion waar zo’n 16.000 man in past(te) is uitverkocht op deze koude avond.

 

De thuisploeg houdt tot de 43steminuut knap stand totdat Bruns namens die Fohlenelf weet te scoren. Waarna de spelers van Union Solingen gretig uit de kleedkamer komen en het stadion in de 52steminuut in extase weet te brengen, 1-1! De doelpuntenmaker is middenvelder Günter Diekmann. Een stunt lijkt in de maak maar helaas voor de thuisploeg scoort Uwe Rahn nog geen kwartier later de 1-2.

Het blijft 1-2 maar toch zal deze wedstijd de boeken in gaan als hoogtepunt… zo dichtbij de halve finale… En nu..? Nu zien we een voormalig grasveld wat niet meer op een veld lijkt, gaten in de hekken, reclameborden die overal los liggen en een huisje waarbij een tak dwars door het dak gaat. Ik besluit maar eens richting het huisje te lopen om een foto te maken. Van dichtbij zie ik dus dat het huisje diende al een barretje waar je je halve liters kon kopen. Ik besluit om maar even over de losliggende brandblusser te stappen om van binnen een foto te maken. Vanaf hier heb je een schitterend uitzicht op de lichtmasten, de hoofdtribunes, het veld en de kurves. Wij werpen nog één laatste blik, slaan dat moment héél goed op zodat we het onze (klein)kinderen  nog kunnen vertellen en dan rijden we weg richting Essen. Hoewel ik hier nog uren had kunnen rond wandelen heb ik ook enorm veel zin in de wedstrijd van vanmiddag.

 

Vandaag spelen 2 gevallen grootmachten tegen elkaar; Rot-Weiss Essen tegen Alemannia Aachen. De 2 clubs zijn niet over veters gestruikeld, ook niet over een stoeprand maar in een gigantisch ravijn gevallen. Beiden ploegen zitten opgescheept met een gigantisch nieuwbouw stadion en bivakkeren al jaren in de Regionalliga West en hoewel de club uit Aachen dit seizoen 5egeworden is lijkt promotie naar de 3eBundesliga wel heel ver weg voor beiden. Deze wedstrijd wordt gespeeld in speelronde 31 en hoewel er op papier niks meer te winnen is, staat er wel degelijk iets op het spel; prestige. De 2 ploegen zijn rivalen van elkaar en liggen ‘relatief’ dichtbij elkaar. Beide clubs hebben van oudsher een grote achterban en ik verwacht dat daar nog genoeg van over is. Wij hebben er dus zin in!

 

Nadat onze grote vriend TomTom ons dwars door het centrum van Essen heeft geleid rijden wij langs het stadion en direct valt ons op hoeveel politie en ME aanwezig is bij deze wedstrijd. Wij besluiten om de auto ietsjes verder in een woonwijk te parkeren om vanuit daar te wandelen, maar zelfs daar staat een ME busje. Dit vatten wij maar op als een hint dat er wat verwacht gaat worden. Wij krijgen er nog meer zin in en zonder dat we het doorhebben lopen we een tandje harder naar het stadion toe. Aangekomen bij het Stadion an der Hafenstraße vallen direct de grote openhoeken tussen de 4 tribunes op. De tribunes zijn lang waardoor de openhoeken nog groter zijn en de daken dus uiteraard heel lang zijn. Wij vinden het wel wat hebben. Het nieuwe stadion is geopend in 2012 en bevindt zich op dezelfde locatie als het oude stadion. Van het oude stadion staat er nog 1 lichtmast, dat is dan weer mooi! In het stadion kunnen zo’n 20.000 toeschouwers plaatsnemen.

 

Volgens traditie wordt eerst de weg naar de fanshop gezocht waar dus een sjaal en een speldje gekocht gaan worden. Nadat wij deze hebben gekocht besluiten we om naar goed Duits gebruik een heerlijke curryworst te bemachtigen voordat we de Kurve op gaan. Tijdens het eten praten we maar even over de uitslag. Met mijn reisgenoten is het doelpunten gemiddelde dit seizoen in Duitsland echt extreem laag; 0,67 doelpunt per wedstrijd en geen enkele overwinning.. Wij geven deze wedstrijd de laatste kans om nog iets moois van dit seizoen te maken.   De kurve is vandaag bomvol en het uitvak is zelfs uitverkocht. Toch mooi voor een wedstrijd op dit niveau! De lange zijdes zijn helaas bij lange na niet vol. Het is bijna half 4, nog een paar minuutjes en dan kan het beginnen. Het clublied staat op en het is een leuk clublied dus dat komt de sfeer altijd wel ten goede. In het uitvak gaat ondertussen een groot doek omhoog die het hele uitvak overdekt, op het doek staat de tekst; Turn Sport Verein. De spelers komen ondertussen het veld opgelopen en het doek wordt weer naar beneden gehaald en wat je dan kan verwachten gebeurd… 1 gigantische pyroshow volgt, heel wat rookbommen en heel veel fakkels. De gehele overzijde kleurt geel. Als fans van pyro vinden wij dit schitterend!

 

Het begin van de wedstrijd is zeer aangenaam, goeie sfeer en veel strijd op het veld. De fans van Rot-Weiss Essen laten vooral merken dat zij de fans uit Aachen hoerenzonen vinden. De sfeer zit er in ieder geval er goed in. Na een kleine 10 minuten wordt het binnen -en buiten het veld wat gezapiger en is het dus hopen op een goaltje die de wedstrijd openbreekt maar die blijft helaas uit. Vanaf de 35steminuut komt er weer wat meer passie bij en komen de eerste grote kansen waarna de fans van beide ploegen opleven en er nog even vol voor willen gaan tot de rust. De ruststand is 0-0 en is er dus weer reden om met spanning te zitten. Wij kijken elkaar aan en we denken allemaal hetzelfde; het zal toch niet weer een 0-0 worden..?

 

In de eerste helft heeft RWE het beste spel laten zien dus dan geeft ons nog een heel klein beetje hoop.Het begin van de tweede helft verloopt voorspoedig, Rot-Weiss Essen is veel in de aanval en de kansjes zijn er. Sterker nog; er volgen 2 reuze kansen maar de aanvallers weten de bal er niet in te krijgen. Onze moed zakt nu toch wel verder weg.. als zulke kansen er niet eens in gaan dan gaat er geen enkele bal in denken we. Tot in de 62steminuut een heerlijke combinatie volgt tussen de linkermiddenvelder en de linksback waarna de linksback ter hoogte van achterlijn rustig blijft en een goede pass geeft op Benjamin Baier die de bal de hard tegen de touwen knalt. De kurve ontploft van vreugde en mijn vader en ik vliegen elkaar in de armen, eindelijk een mooie wedstrijd. In zijn ogen zie je de pure blijdschap en emotie.. Dit is voetbal, die emoties die het ‘spelletje’ kunnen losmaken, schitterend!

 

Ondertussen zijn alle mensen op de kurve nat gegooid door gele rakkers met een witte bondkraag. De fans van Alemannia Aachen worden weer eens toegezongen dat ze hoerenzonen zijn en de 11 strijders in rood-wit op het veld worden naar de overwinning toegeschreeuwd. De 3 punten komen niet meer echt in gevaar dus wordt deze met behulp van de fans met gemak naar binnen gehaald. De spelers bedanken nog één keer zijn fans en de uitsupporters horen ook nog één Hurensohn, dat je het maar eventjes weet!