©2019 Panenka Magazine


Na twee dagen met nog meer lekker eten en veel alcohol, werd het voor mij weer tijd om terug te gaan naar Guangzhou.

Het nieuws over het virus was al toegenomen, er waren zorgen, maar er was nog geen grote paniek. Wel waren er zowel in de bus als terug in Guangzhou veel meer mensen die met mondkapjes rondliepen. 

De dag na terugkomst in Gaungzhou, 23 januari, werd ik opgehaald door een andere vriend en zijn familie om met hun mee te gaan voor het Chinees Nieuwjaar. Zijn oma woont in een klein dorpje net over de grens met de volgende provincie, Guangxi. In de auto naar het dorpje hoorden we dat de 11-miljoen inwoners tellende stad Wuhan deze dag in ‘lockdown’ werd gedaan, dit had natuurlijk een groot schokeffect. We-chat-groepen stonden vanaf dat moment onder hoogspanning met berichten over de zorgen van ongeruste mensen, updates over het virus en ook fake-news over het virus. 


De Chinese overheid probeert maatregelen te nemen tegen dit fake-news door te dreigen met een celstraf van 3 jaar als je nieuws verspreidt dat niet door een officiële bron of de overheid bevestigd is. 

Offeren aan de voorouders
Toch was in het dorpje waar we oud en Nieuw vierden aanvankelijk weinig te merken van de paniek. Een dag nadat wij waren aangekomen arriveerde ook de oom met zijn gezin en hebben we ons met zijn allen voorbereid op het nieuwe jaar door schoon te maken, te koken en alvast wat vuurwerk af te steken. De hele dag kwamen vrienden en kennissen het huis binnen lopen om elkaar te begroeten, het beste te wensen en hongbao’s, rode envelopjes met geld erin, aan elkaar te geven.  Ook wordt er in dit dorp door elke familie drie dagen achter elkaar geofferd aan de voorouders van het dorp. Op Oudjaarsdag, Nieuwjaarsdag en de dag erna worden kip, drank, rijst en vuurwerk meegenomen naar de speciale offerplek, die door het afgestoken offervuurwerk helemaal rood ziet. 
Zo gaat het hier en heerst een feestelijke sfeer, met opnieuw veel lekker eten en heel veel drank. 

Dit zou echter veranderen op Nieuwjaarsdag. Het was koud en het regende hard, dus besloten we om de omgeving te gaan bekijken door een stukje te gaan rijden in de auto. Na een halfuurtje kwamen we bij de grens van de provincie en hier stond zowaar een file, wat normaal nooit zo is. Toen we wat dichterbij kwamen zagen we een dokter en een agent, allebei met mondkapje op, iedereen in de auto’s controleren met een thermometer. Ik ging nieuws checken op mijn telefoon en toen bleek dat het virus zich sneller aan het verspreiden was, daarom werden hier dus de eerste maatregelen genomen. 

Paniek in het dorp
Bij terugkomst bij het huis van de Oma van mijn vriend had de paniek bij de oom ook toegeslagen. Hij had via via gehoord dat er iemand uit Wuhan in het dorp was en durfde nu nergens meer heen. Daarnaast waren alle andere typische activiteiten die bij het Nieuwjaar in dit dorp hoorden, zoals een voetbalwedstrijd, zangcompetitie en het tijgerdansen, afgelast door het virus. Het ging zelfs zo ver dat uiteindelijk alleen de vader van mijn vriend op de derde dag is gaan offeren, omdat de rest van de familie niet meer naar de offerplek durfde.  De laatste twee dagen waren dus vooral binnen zitten en veel lezen over het virus dat zich maar blijft verspreiden. Zo hoorden we dat sommige dorpen helemaal waren afgesloten, lockdown. Ze blokkeerden de weg met bijvoorbeeld een tractor of rotzooi op de weg en lieten niemand meer in- of uit het dorp. Ook kwam het nieuws binnen dat groente en verse producten wel eens moeilijk te vinden konden zijn in Guangzhou, dus bijna de hele groentetuin van oma werd in de auto gegooid en mee terug genomen naar Guangzhou. 

Zelf ben ik nu twee dagen in Guangzhou. Het is erg rustig op straat, al heeft dit ook te maken met de vele mensen die nog bij hun familie zijn voor het Chinees Nieuwjaar. Het nieuws over het virus blijft komen, maar toch is er nog erg veel onduidelijk. Vergeleken met Wuhan lijkt het hier in Guangzhou, met op het moment van schrijven bijna 80 zieken, nu nog wel mee te vallen. Maar ook hier zijn al wel maatregelen genomen, zo zijn mondkapjes verplicht in alle openbare ruimtes. Daarnaast wordt je temperatuur natuurlijk gecheckt als je de metro, trein of het vliegtuig in wilt en gisteren stonden ze zelfs bij de ingang van de supermarkt je temperatuur te controleren. Ook is de vakantie voor iedereen verplicht verlengd, waardoor ik nu tot voorlopig 9 februari geen training hoef te geven. 
Ondanks deze maatregelen verspreidt het virus zich sneller en sneller en is het te verwachten dat het de komende dagen ook nog wel zal blijven toenemen. 

De  vakantie is met een week verlengd en dus heb ik nog meer dan een week vakantie en heb besloten om nog maar even de stad uit te gaan. Verder is het afwachten wat het virus de komende tijd doet en welke verdere maatregelen de overheid gaat nemen. De economie staat met deze verlengde vakantie natuurlijk zo goed als stil en dat kost China veel geld. Het nog langer verlengen van de vakantie zou een mogelijkheid kunnen zijn als de situatie aanhoudt, maar dit zal nog meer geld kosten. Het is dus afwachten, voorbereiden op de trainingen en hopen op het beste voor dit moment. De vorige epidemie hier in China, SARS, duurde meer dan een half jaar, dus we kunnen onze borst natmaken. Toch kunnen ze ons niet zo lang vakantie geven. 


Wie weet, misschien, heel misschien, geef ik straks wel gewoon training, maar dan met een mondkapje op.  

Trainen met een mondkapje op?

De laatste training van het “Chinese jaar van het varken” stond gepland op 17 Januari. Hierna hadden kinderen, ouders en ook de coaches allemaal twee weken welverdiende vakantie om het Chinees Nieuwjaar te vieren. Ik was van plan om in de eerste week op bezoek te gaan bij de familie van twee vrienden en in de week daarna Hong Kong of Macau te gaan bezoeken. Echter, liep het niet helemaal zoals gepland. 

Chinese fondue
In de week voorafgaand aan de vakantie werd ik veel uitgenodigd voor etentjes met mijn spelers en hun ouders. De ouders wilden me bedanken voor de trainingen en dus namen ze me mee naar leuke restaurants om bijvoorbeeld te hotpotten, wij noemen dat Chinees fondue. Omdat de assistent-trainer er ook bij was, konden we praten over van alles: voetbal, Nederland, het verschil met China, hun eigen werk etc. Een ding waar we het toen zeker niet over hebben gehad is het nieuwe corona-virus. Er was namelijk nog amper iets bekend over het virus in China. Marjon, mijn collega trainer uit Nederland, en ik hadden er wel over gelezen via NOS en CNN, via Chinese media hoorden we er niks over, maar het leek op dat moment allemaal nog wel mee te vallen. 

Op de avond van 19 januari, de dag voordat ik op pad zou gaan naar de familie van een vriend, kwamen de eerste geruchten dat het virus ook overdraagbaar was tussen mensen. Ik heb toen snel bij de apotheek een pak met 10 maskertjes gekocht, die op dat moment nog in de uitverkoop waren. Met een maskertje op ben ik de volgende dag in de bus gestapt, twee uurtjes reizen naar een stad ten Westen van Guangzhou: Zhaoqing. Het viel me op dat ik op straat nog een van de weinigen was met een masker op en ook in de bus was het aantal gemaskerde mensen nog op een hand te tellen. In Zhaoqing werd ik ontvangen door veel familie en vrienden van mijn vriend, die allemaal een beetje lacherig deden toen ik vertelde dat ik met een masker op in de bus had gezeten. Wat volgde was een avond vol gezelligheid, veel eten en heel veel Huangjiu, rijstwijn, en Baijiu, Chinese sterke drank, een typische Nieuwjaarsmaaltijd dus. 

De dagen erna bleek het virus zich langzaam maar gestaag te verspreiden. Ondanks dat wilden we wel op pad en de toeristische attracties in Zhaoqing bezoeken, dus leek het ons handig om nog wat meer maskers te kopen. Na een ritje langs vijf verschillende apotheken bleek echter dat er een run op maskers was geweest en dat alle maskers waren uitverkocht. Gelukkig had ik van tevoren al gekocht en hadden we dus voor een aantal dagen genoeg.