Door: Jouke Bosma

De diagnose van de dokter was onduidelijk en voor herstel moest ik vooral rust houden, vaak een advies is in de Chinese geneeskunde. Na terugkomst uit Dongguan was er nog veel twijfel. Vandaar dat ik, met de resultaten van de MRI- en CT-scans, naar een van de betere ziekenhuizen hier in Guangzhou wilde, voor een second, third en fourth opinion. Maar welk ziekenhuis moet ik kiezen?

Operatie was nodig
Naast deze twijfels, speelde er natuurlijk veel meer vragen; wat voor behandeling zou ik moeten doen? Kan ik in China een goed revalidatietraject doorlopen? Wat betekent dit voor mijn werk en leven hier? Wat vergoedt de verzekering? Zou ik niet beter gewoon terug naar Nederland kunnen?.. Gelukkig komt mijn vriendin uit Guangzhou en kon zij helpen bij het kiezen van een ziekenhuis en het praten met specialisten, zodat we een duidelijk(er) beeld kregen. Na twee dagen samen op pad te zijn geweest en veel mensen te hebben gesproken, was de diagnose duidelijk: een volledig afgescheurde voorste kruisband en een scheur in mijn meniscus. Als ik ooit nog wilde voetballen, zou ik geopereerd moeten worden. 

Zwelling moet weg 
Via een fysiotherapeut werd mij een arts aangeraden die gespecialiseerd was in deze operatie. De fysiotherapeut maakte een afspraak bij de arts en nog geen uur later kon ik, zonder achteraan in de rij aan te moeten aansluiten, met hem de ingreep bespreken. Het blijft me verbazen hoe belangrijk je netwerk is in China, via via kan alles zo veel sneller. De arts raadde aan om als voorbereiding op de operatie eerst wat fysiotherapie te doen en zodoende lag ik een aantal dagen later bij de fysiotherapeut voor de eerste behandeling.

Doel was het op peil houden van mijn spiermassa en het tegengaan van de zwelling. Maar het begrip fysiotherapie kreeg hier wel een andere dimensie. Het bleef niet bij gewoon masseren en oefeningen doen, maar er werden verschillende apparaten bijgehaald om het proces te versnellen. In het eerste uur hoefde ik alleen maar op een tafel te liggen en elk kwartier werd er een nieuw apparaat op mij aangesloten. Het verschilde van elektroden die mijn spieren met behulp van elektrische schokjes lieten samentrekken tot speciale therapie die met behulp van straling, als een soort gerichte magnetronstraal, de zwelling uit mijn knie zou laten verdwijnen. 

Coronatest
Zonder zwelling en met gespierde bovenbenen meldde ik me een week later in het ziekenhuis voor de operatie. Hiervoor kon ik vooraf geen afspraak maken. Ik moest me eerst laten opnemen in het ziekenhuis, waarna de dokter langs mijn bed kwam om te vertellen wanneer de operatie plaats zou vinden. Sommigen mensen moeten hierdoor een aantal nachten in het ziekenhuis blijven zonder dat ze geholpen worden, maar ik kon gelukkig de volgende dag geopereerd worden. Ondanks dat er hier weinig coronagevallen meer zijn, waren de ziekenhuisregels heel streng. Voor de opname moesten mijn vriendin en ik een coronatest doen en na deze test mochten we het ziekenhuis niet meer uit. Ook mocht er in totaal maar één iemand op bezoek komen, verder bleven de afdelingen gesloten. In mijn geval besloot mijn vriendin om continu bij me in het ziekenhuis te blijven en daar dus ook te blijven slapen. Er was één uitzondering op deze regel: Meituan (de Chinese thuisbezorgd) mocht wel langskomen om eten te komen brengen, omdat dit ziekenhuis niet zelf voor het eten zorgde. 

Operatie geslaagd, direct oefenen
Verder ging alles in het ziekenhuis vrij soepel en ook de operatie verliep goed. De fysio van het ziekenhuis kwam langs om me te leren op krukken te lopen en de trap op en af te gaan, daarnaast gaf hij wat oefeningen die ik meteen bij thuiskomst kon gaan doen. Na één dag rust in het ziekenhuis was ik klaar om naar huis te gaan. Daar waren de dokters het echter niet mee eens. Waar je in Nederland zo snel mogelijk het ziekenhuis uit moet/kan, is het hier heel normaal om voor de zekerheid een aantal dagen langer te blijven. Nadat we het ziekenhuis een aantal keren hadden doorkruist voor de laatste testen en scans, was het dus wachten geblazen. Uiteindelijk viel het toch allemaal mee en stonden we na in totaal drie nachten in het ziekenhuis te hebben geslapen weer buiten. 

Nu begint eigenlijk pas echt het grote wachten: 9 tot 12 maanden tot ik weer (verantwoord) kan voetballen. De komende weken worden lange dagen thuis, met veel oefeningen doen en af en toe een uitstapje naar de fysio. Ik ben benieuwd met wat voor speciale apparaten ze in de komende weken komen aanzetten. Wat werk betreft staat het nu even op een lager pitje. Dat moet maar even wachten, in ieder geval tot ik weer normaal kan lopen. 

Fotobijschriften:

1. intake in ziekenhuis

2. stroomstootjes om de spieren te activeren

3. de magnetron doet zijn werk

4. de geopereerde knie

5. en tenslotte ijs er op

Trainer in China, maar nu even niet…

Waar Augustus eigenlijk een maand vol reizen naar andere steden in China had moeten zijn om instructie te geven aan docenten lichamelijke opvoeding, draaide dat op een teleurstelling uit.
Op 8 augustus strompelde ik, na een partijtje voetbal met cursisten in Dongguan, met een kapotte knie mijn eigen appartement in en daar zou ik het grootste gedeelte van de maand ook blijven. 

©2020 Panenka Magazine