©2019 Panenka Magazine



Omdat Giallorossi (de geel-roden) op een gedeelde eerste plaats staat met Brescia is dit een belangrijk potje. Genoeg reden voor de fanatieke Zuid-Italianen om massaal het vliegtuig en de trein te pakken richting het nietige Cremona, wat zo’n honderd kilometer ten zuidoosten van Milaan ligt. In de trein vloeit het alcohol rijkelijk en worden de eerste strijdliederen ten gehore gebracht, maar wat opvalt is de relaxte en verre van agressieve sfeer die er hangt. Na aankomst in de stad, zo’n anderhalf uur voor de aftrap, worden de supporters met bussen naar het stadion vervoerd en ga ik in de buurt in het station wat eten.

Na een vlugge hap en een wandeltochtje van twintig minuten arriveer ook ik ruim op tijd bij het stadion. Het eerste wat me te doen staat is om het kaartje op te halen dat Reda voor me heeft laten klaarleggen. Als instructie heb ik meegekregen dat het ligt in een klein hokje bij de spelersparkeerplaatsen. Ik gok dat het hokje bij de hoofdingang staat, maar ik ben gearriveerd bij een andere ingang en volgens de suppoost moet ik via een woonwijk omlopen om bij de hoofdingang te komen. Vrij onhandig, maar alles beter dan arriveren bij een betonnen stadion op een winderig industrieterrein waar alles duidelijk staat aangegeven. Uiteindelijk vind ik de parkeerplaats en na goed op weg te zijn geholpen door allervriendelijkste stewards vind ik het hokje dat niet groter is dan een gemiddeld kippenhok.

Met de kaart op zak ga ik op weg naar de hoofdingang, maar voordat ik naar binnen ga neem ik nog een kijkje in de fanshop, die zich onder de hoofdtribune bevindt. Qua afmetingen niet veel groter dan het kaartenhokje en om binnen te komen moet je bijna bukken. Eenmaal binnen heeft de ruimte meer weg van een klein dan museum dan van een luxe fanshop. Overal hangen shirts van oude en huidige Cremonese-helden en elftalfoto’s uit lang vervlogen tijden. Mijn oog valt onder meer op een oude poster uit 1993, wanneer de medeoprichter van de Serie A (in 1929) nog op het hoogste niveau speelde. Duidelijk zichtbaar is dat het in … gebouwde Stadio Giovanni Zini weinig is veranderd, behalve dat de tribunes aan de lange zijde tegenover de hoofdtribune en aan een korte zijde een aantal jaar geleden zijn verhoogd en overkapt.

Dit is tegelijkertijd het enige minpuntje van het stadion. De capaciteit is nu net te groot, waardoor de tribune aan de lange zijde vrij leeg is. De overkapte staantribune aan de korte zijde zit echter volgepakt met bloedfanatieke “Cremonesen” en staat, net als alle andere tribunes, dicht op het veld. Vanaf het eerste fluitsignaal gaan de supporters massaal achter de thuisclub staan, wat nog niet direct invloed op de in het prachtige grijs-rode geklede matadoren in het veld heeft. Cremonese komt in de openingsfase goed weg met een kopbal op de paal, maar in de 24e minuut lijkt de wedstrijd te kantelen: Lecce-keeper Vigorito wordt na een domme overtreding buiten het zestienmetergebied met een rode kaart van het veld gestuurd.

US Cremonese is zó Panenka! 

april 2019 - André Krul

2500 Supporters in het uitvak. Onoverdekte staantribunes en uitzinnige Italianen op de banken. Dat zijn de heerlijke ingrediënten van het affiche US Cremonese-US Lecce. Misschien wordt een wedstrijd in de Serie B eerder geassocieerd met lege stadions en saai catennacio-voetbal, maar de ware liefhebber van voetbalcult kan in Cremona zijn hart ophalen.

Omdat mijn oud-teamgenoot bij Ajax Reda Boultam sinds dit seizoen onder contract staat bij Grigiorossi, de grijs-roden, zoals de bijnaam van Cremonese luidt, stond het bezoeken van een wedstrijd al een tijdje op mijn verlanglijstje. Na twee dagen in Milaan cultuur te hebben geproefd en een kijkje te hebben genomen bij het legendarische San Siro, pak ik vandaag de trein naar Cremona. De reis duurt een kleine anderhalf uur, maar direct wanneer ik de treincoupe binnenstap kom ik in de sfeer van de wedstrijd. De gehele trein zit namelijk vol met in het rood en geel gehulde Lecce-fans.

Mede door de steun van de 2500 meegereisde fans, die zich nu nog meer als een man achter de rood-gele veldstrijders schaart, haalt Lecce de rust met de brilstand op het scorebord. Na rust blijven beide supportersgroepen hun team luidkeels aanmoedigen, wat zorgt voor een prachtige sfeer. Over en weer wordt er gezongen, waardoor het nauwelijks een moment stilvalt in het stadion. Op de hoofdtribune zitten verschillende groepjes supporters van Giallorossi, maar dit leidt geen moment tot enige spanningen. Lecce blijft ook na de rust de iets betere ploeg en treft wederom het houtwerk. Toch ebben de krachten langzamerhand weg en in de 67e minuut ontploft Stadio Giovanni Zini: Luca Strizzolo maakt de 1-0! De Zuid-Italianen blijken niet in staat tot een gericht slotoffensief en in minuut 78 wordt de wedstrijd, via wederom een goal van Strizzolo, beslist.

 

Waar in menig stadion de supporters van de uitclub nu gedesillusioneerd en gefrustreerd zouden stil vallen blijft de rood-gele brigade op de onoverdekte staantribune, het absolute hoogtepunt van het stadion, tot de laatste minuut achter het team staan. Na het laatste fluitsignaal volgt een staande ovatie voor de verslagen Giallorossi en is er een ereronde voor de Cremonese-spelers. Omdat Brescia wel de volle buit pakt raakt Lecce achterop in de titelstrijd, maar met nog zes speelronden te gaan en gesteund door haar fantastische supporters geef ik Lecce nog een goede kans op het kampioenschap. Grigiorossi is na deze driepunter zo goed als zeker van lijfsbehoud en kan volgend seizoen verder werken aan de ambitie om terug te keren naar de Serie A. Een ding is voor mij duidelijk: US Cremonese is hartstikke Panenka!