©2019 Panenka Magazine

Spelletjes geen goed idee
Hier wachtten de kinderen en de Chinese coach me al op, aan enthousiasme en energie in ieder geval geen gebrek, ik werd meteen besprongen door een stuk of 14 drie tot zesjarige jochies en kon amper bij mijn collega komen. De coach kent helemaal geen Engels en dus had ik vooraf het trainingsplan gestuurd zodat hij toch wist was ik uitlegde, en hij dat goed kon vertalen. 
Mijn trainingsplan bestond vooral uit spelletjes, maar al na het eerste spelletje werd het duidelijk dat dit toch niet zo’n goed idee was. De discipline is bij deze kinderen nog niet echt aanwezig en het lukte mijn assistent coach en mij ook niet echt om orde te houden tijdens het eerste ren-en-tikspelletje. 
Ook de lerares die er bij stond om ons te helpen de kinderen te controleren leek hier niet echt om te geven en bleef lekker scrollen op haar telefoon. Eindresultaat van het eerste spelletje was dat er vijf kinderen van het veldje waren ontsnapt en door ons uit de zandbak en van de speeltoestellen gehaald moesten worden. 
En de juf? Die had ‘niks’ gezien, die zat op dezelfde stoel te appen. 

Springen, draaien, rennen en scoren
De volgende oefening was iets serieuzer, zoals in het coaching plan van de Hup Hup! Academie staat. In de afgelopen weken hebben de Chinese coaches namelijk een trainingsplan gemaakt voor verschillende leeftijden. 
Hierin hebben ze gekeken naar tactische, technische, psychologische en fysieke aspecten van voetbaltraining per leeftijd. De buitenlandse trainers mochten dit als laatste stap controleren en aanpassen en zo hebben we nu eindelijk een mooi basisplan waar iedereen zich aan houdt. 
Dus de volgende oefening bestond uit wat springen, draaien, rennen en scoren. Dit liep zowaar best goed, tot het 17:00 werd.  Toen was het blijkbaar tijd voor de meeste leraren om naar huis te gaan en het fietsenhok grenst aan ons veldje. 
Vanaf dat moment hadden we dus constant last van leraren die met fietsen door ons veldje en door de oefening heen liepen. Hierbij totaal niet lettend op de kinderen. Het veldje is al niet echt groot (zo’n 4 bij 8 meter) dus je kunt je vast voorstellen dat dit de training niet ten goede kwam.

Jiayou, Jiayou…
Om de training toch goed af te sluiten doen we zoals altijd een klein wedstrijdje 3v3. Op de twee kindjes na, die te moe zijn en half slapend op de grond blijven liggen, doet iedereen leuk en fanatiek mee. Ook de kinderen die even moeten wachten zitten langs de kant en moedigen de anderen aan door ‘jiayou’ te roepen. 
Ouders die inmiddels aangekomen zijn om hun kind op te komen halen filmen alles en glimmen van trots als hun kindje scoort. 
Omdat het de laatste les was hadden we kerstmutsen met kleine cadeautjes erin meegenomen om uit te delen. Toen we die tijdens het gezamenlijke rekken aan het eind van de les uit onze tassen haalden werd het kakelende kippenhok muisstil en was het opeens toch wel heel interessant wat wij als coaches te zeggen hadden. Ondanks de hebberige blikken in hun grote ogen, wachtten ze rustig op hun beurt en bedankten ze ons daarna netjes voor het cadeautje en de trainingen van dit semester. 
Zo gingen ze, na een hectisch uurtje, allemaal heel tevreden en met kerstmutsjes op hun hoofd naar huis: vakantie! 

‘Hup Hup! Academie’ - Voetballes op een Chinese kleuterschool

Het Chinese Lentefestival (Chinees nieuwjaar) staat voor de deur en ouders, kinderen en scholen maken zich klaar om een dikke twee weken niks te hoeven doen. Ook het eerste semester van onze trainingen op school loopt dan af, wat juist extra drukke weken voor Marjon en mij betekent

Door: Jouke Bosma

 

Chinese scholen kopen bij Hup Hup! een lespakket van 16 lessen, waarvan er bij een vastgesteld aantal lessen verplicht buitenlandse coaches aanwezig moeten zijn, daar betalen ze immers voor. Vervolgens begint het semester en vergeet de hoofdcoach een goede planning te maken, waardoor in de laatste weken bij alle schoolklassen buitenlandse trainers moeten komen en wij dus aan de bak mogen. 

De Rode Appel
Zo moest ik helpen met de laatste paar lessen van de kleuterschool ‘de rode appel’. Het is, zeker vergeleken met andere locaties, vlakbij mijn huis, maar toch duurt het ook erg lang om hier te komen. De eerste keer leek het me goed met de taxi te gaan, maar na een halfuur vol toeterend voordringende auto’s, fietsers die zich van niemand wat aantrekken en overal tussendoor kruipen, mannetjes met een dusdanig bepakte scooter dat een hele rijbaan geblokkeerd wordt en vooral een steeds geïrriteerder wordende taxichauffeur, besloot ik nooit meer een taxi in de buurt van het centraal station, waar deze school dichtbij is, te nemen. 
Ook het laatste hobbelige weggetje richting de school maakte de taxichauffeur niet echt blij en dus leverde mijn ‘xiexie’, chinees voor bedankt, terwijl de taxichauffeur controleerde of ondanks deze rit, alles nog wel aan zijn auto zat, geen reactie op

Overal bewaking
De volgende horde is de toegangspoort bij de school. Elk gebouw, van bank tot appartementencomplex en van sportschool tot kantorencomplex, heeft een of twee bewakers die de hele dag in hun hokje op hun telefoon staren en af en toe opkijken om iemand door een poortje naar binnen te laten. Bij de meeste scholen is dit poortje uitgebreid tot een groot elektrisch verschuifbaar rek, dat op vertoon van een pasje of toegangskaart open wordt gedaan. 
Voor mij was het de eerste keer bij deze school, dus ik had nog geen pasje en de bewaker vertrouwde het blijkbaar niet helemaal en kon ik niet naar binnen. Na een minuut of 5 discussiëren, in mijn gebrekkige Chinees en met behulp van vertaal-apps, en nadat ik mijn Hup Hup! shirt had laten zien mocht ik dan toch eindelijk naar binnen.